زنجير عشق

خيلي سخته چيزي رو که تا ديشب بود ياد گاري

صبح بلند شي و ببيني که ديگه دوسش نداري

***

خيلي سخته که نباشه هيچ جايي براي آشتي

بي وفا شه اون کسي که جونتو واسش گذاشتي

***

خيلي سخته تو زمستون غم بشينه روي برفا

مي سوزونه گاهي قلب و زهر تلخ بعضي حرفا

***

خيلي سخته اون کسي که اومد و کردت ديوونه

هوساش وقتي تموم شد بگه پيشت نمي مونه

***

خيلي سخته اگر عمر جادوي شعرت تموم شه

نکنه چيزي که ريختي پاي عشق اون حروم شه

***

خيلي سخته اون کسي که گفت واسه چشات مي ميره

بره و ديگه سراغي از تو و نگات نگيره

***

خيلي سخته تا يه روزي حرفهاي اون باورت شه

نکنه يه روز ندامت راه تلخ آخرت شه

***

خيلي سخته که عزيزي يه شب عازم سفر شه

تازه فرداي همون روز دوست عاشقش خبرشه

***

خيلي سخته بي بهونه ميوه هاي کال وچيدن

بخدا کم غصه اي نيست چن روزي تو رونديدن

***

خيلي سخته که دلي رو با نگات دزديده باشي

وسط راه اما از عشق يه کمي ترسيده باشي

***

خيلي سخته که بدونه واسه چيزي نگراني

از خودت مي پرسي يعني مي شه اون بره زماني

***

خيلي سخته توي پاييز با غريبي آشناشي

اما وقتي که بهار شد يه جوري ازش جداشي

***

خيلي سخته يه غريبه به دلت يه وقت بشينه

بعد به اون بگي که چشمات نمي خواد اون وببينه

***

خيلي سخته که ببينيش توي يک فصل طلايي

کاش مجازات بدي داشت توي قانون بي وفايي

***

خيلي سخته که ببيني کسي عاشقيش دروغه

چقدر از گريه اون شب چشم تو سرش شلوغه

***

خيلي سخته و قشنگه آشنايي زيربارون

اگه چتر نداشته باشن توي دستا هردوتاشون

***

خيلي سخته تا هميشه پاي وعده هانشستن

چقدر قشنگه اما واسه کسي شکستن

***

خيلي سخته واسه اون بشکنه يک روزغرورت

اون نخواد ولي بمونه هميشه سنگ صبورت

***

خيلي سخته بودن تو واسه اون بشه عادت

ديگه بوسيدن دستات واسه اون نشه عبادت

***

خيلي سخته چشماي تو واسه اون کسي خيسه

که پيام داده يه عمره واسه تو نمي نويسه

***

خيلي سخته که دل تو نکنه قصد تلافي

تا که بين دو پرستو نباشه هيچ اختلافي

***

خيلي سخته اونکه ديروز تو واسش يه رويابودي

از يادش رفته که واسش تو تموم دنيا بودي

***

خيلي سخته بري يکشب واسه چيدن ستاره

ولي تا رسيدي اونجا ببيني روز شد دوباره

***

خيلي سخته که من و نو هميشه با هم بمونيم

اونقد عاشق که ندونن ديوونه کدوممونيم

نمي گم

نمي گم خطا نكردم ََمن كه ادعا نكردم
همه گفتن بي وفايي من كه اعتنا نكردم
عازم سفر شدي تو من دلم مي خواست بموني
واسه موندن تو اما بخدا دعا نكردم

واسه تو كلي نوشتم كه يه جوري مبتلا شي
تقصير منه كه آخر تو رو مبتلا نكردم
توي كوچه ي رفاقت يه سلام جواب ندادم
تو دلم تويي اون و با كسي آشنا نكردم

مي دونم دوسم نداري حتي قد يه قناري
اما عاشقم هنوزم بدون اشتباه نكردم
ما جايي قرار نذاشتيم جز تو كوچه هاي رويا
اين دفعه تو اومدي من به قرار وفا نكردم

زير دين ناز چشمات يه عمريه دارم مي سوزم
تا خاكستري نشه دل دينمو ادا نكردم
اومدن واسه نصيحت به بهانه ي يه صحبت
عمرشون كلي تلف شد چون تو رو رها نكردم

راه آسمون كه بسته س گرچه قلبامون شكسته س
تا بحال انقد خدا رو اينجوري صدا نكردم
تو من و گذاشتي رفتي خواستي من ديوونه تر شم
باورت نمي شه شايد آخه جون فدا نكردم

نامه هاي عاشقونه با نشونه بي نشونه
اما از كساي ديگه س پس اونا رو وا نكردم
يادته عكست و دادي بذارم تو قاب قلبم
بعد از اون روز ديگه هرگز به كسي نگا نكردم
تو از اون روزي كه رفتي نه تو رفتي كه ببيني
تا قيامت هم تو رو من از خودم جدا نكردم

چی بگم باز بگم دوست دارم باز بگم دیوونتم عاشقتم چی بگم ازعشق همیشه ماندگار بگم یا ازآرزوهای محال عشقی که من به تو دارم همیشه موندگاره اما رسیدن به تو آرزوی محاله تو بمون با دل خوشیهات من میمونم با دلواپسیهام ... تو بمون با عشقه همیشه موندگار من میمونم با آرزوهای محال

هرگاه شعله مي گيري از بيرون تا درونم ازمي دانم تا نمي دانم هايم را زير و زبر مي کني عجيب تر آنکه هرگزدرمن غروب نکرده اي چه شامگاهان، چه روزهاي ابري در من باريده اي بيش از آنچه آسمان بر زمين در من ريشه داري از چشم تا دل خورشيد را مي دانم که آتش است تو را نه او هر روز غروب مي کند وتو هر لحظه در من مي زايي هزار خورشيد بي غروب را هزار بار لذت اولين بار عاشق شدن را در تو چيزي هست که نمي دانم

روي تخته سنگي نوشته شده بود: اگر جواني عاشق شد چه کند؟ من هم زير آن نوشتم: بايد صبر کند. براي بار دوم که از آنجا گذر کردم زير نوشته ي من کسي نوشته بود: اگر صبر نداشته باشد چه کند؟ من هم با بي حوصلگي نوشتم: بميرد بهتر است. براي بار سوم که از آنجا عبور مي کردم. انتظار داشتم زير نوشته من نوشته اي باشد. اما زير تخته سنگ جواني را مرده يافتم...

I Love You More Than Love
بیش از عشق بر تو عاشقم

کاش می شد که من از عشق حذر می کردم

یا که این زندگی سوخته سر می کردم،

ای که قلبم بشکستی و دلم بربودی!

ز چه رو این دل بشکسته به غم آلودی؟

من غافل که به تو هیچ جفا ننمودم،

بکن آگه که کدامین ره کج پیمودم؟

ای فلک ننگ به تو , خنجرت از پشت زدی،

به کدامین گنه آخر تو به من مشت زدی؟

کاش می شد که زمین جسم مرا می بلعید،

کاش این دهر دورو بخت مرا برمی چید،

آه ای دوست!

که دیگر رمقی در من نیست،

تو بگو

داغ تر ار آتش غم دیگر چیست؟

من که خاکسترم اکنون و نماندم آتش.

دیگر ای باد صبا

دست ز بختم بردار

خبر از یار نیار

دل من خاک شد و

دوش به بادش دادم

مگر این غم ز سرم دور شود

ولی افسوس نشد،

ولی افسوس نشد

شاخه ها تن به تقاضای شکستن دادند

برگ ها یک به یک از شاخه به خاک افتادند

باز موسیقی تار شب و قانون سکوت

بادها باز هم آواز عزا سردادند

بس که خمیازه فریاد کشیدم، دیری ست

خواب هایم همه کابوس ، همه فریادند

لب به آواز گشودم ، به لبم مهر زدند

چشمم آمد به سخن سرمه به خوردش دادند

گرچه یاران همه از شادی ما غمگینند

باز شادیم که یاران ز غم ما شادند.

عشق ازلی ست بنابراین ابدی نیز خواهد بود.

پرنده عاشق می میرد

اما پرواز عشق برای همیشه در خاطره هستی می ماند.

عشق نمایش جاودانه زندگی ست.

هرلحظه به شکلی در می آید و دل می برد ونهان می شود.

عشق است که در ستاره چشمک میزند.

در گل می خندد و با خنده خویش می شکفد.

عشق است که در زن و مرد می جوشد

و در حنجره پرندگان می خواند.

آنچه را که ما نیروی جاذبه می نامیم،

چیزی نیست مگر تظاهر و جلوه گری عشق.

عشق نجواست.

عشق خنده نیست، لبخند است.

وقتی که عشق می ورزی همچون نیلوفری می خندی،

نیلوفر عشق.

در عشق محو شو.

شـراب تلخ مي خواهـم که مــردافکن بود زورش/ مگر يک دم بيــاســايـم ز دنيــا و شـر و شــورش

ســــماطِ دهـرِ دون پـــرور ندارد شهــد آســايـش/ مذاق حرص و آز اي دل بشوي از تلخ و از شورش

بيـاور مــي کـه نتــوان شـد ز مکر آسـمان ايـمن/ بــه لـعـبِ زهــره چــنگــي و مرّيــخ ســلحـشورش

کمند صيــد بهــرامي بيــفـکن جـام جـم بـــردار/ که من پيمودم اين صحرا نه بهرام است و نه گورش

بيـا تـا در مـي صـــافـــيــت راز دهـــر بنـــمايــــم/ به رط آنــکه نــنمايي به کــج طــبعانِ دل کــــورش

نظــر کـردن به درويـشان منـافـيّ بزرگي نيست/ سـليمان با چنـان حشــمت نظــرها بـود بـا مورش

کمان ابروي جانان نمي پيچد سـر از حافظ وليکن/ خـــنــده مــي آيــــد بـــديــ بــازوي بـــــــي زورش

محبت

نام تو را آورده ام دارم عبادت می کنم

گشته ام دارم زیارت می کنم گرد نگاهت

دستت به دست دیگری از این گذشته کار من

چرا دارم حسادت می کنم اما نمی دانم

گفتی دلم را بعد از این دست کس دیگر دهم

شاید توبا خود گفته ای دارم اطاعت می کنم

رفتم کنار پنجره دیدم تو را . بگذریم

چیزی ندیدم این چنین دارم رعایت می کنم

من عاشق چشم توام تو مبتلای دیگری

دارم به تقدیر خودم چندیست عادت می کنم

تو التماسم می کنی جوری فراموشت کنم

ا با التماس اما تو را به خانه دعوت می کنم

گغتی محبت کن برو باشد خداحافظ ولی

رفتم که تو باور کنی دارم محبت می کنم

قصه گو .بگو

قصه گو .بگو خدا دعامونو شنید یا نه ؟

اون قناری که بالش شکسته بود .پرید یا نه؟

قطره ی شبنمی اشکای اون آهو خانم

آخرش از پشت بغض کوچیکش چکید یا نه؟

اون کبوتر که همش دلش می خواس خواب ببینه

اون چی شد نفهمیدم .که آخرش خواب دید یا نه ؟

نقاشه آخر واسه نجات اون دختر ناز

آخرین برگو روی درختشون کشید یا نه ؟

عاشقی که عمری بود سر دو راهی مونده بود

آخرش از یکی از خاطرخواهاش برید یا نه ؟

باغبون که از غم غنچه ها خوابش نمی برد

قصه گو .وقتی که دی شد .آخرش خوابید یا نه ؟

ابری که همش واسه گل و درختا ناز می کرد

آخرش تو سرزمین خشکشون بارید یا نه ؟

اونجا که خورشید خانوم سالی یه بار سر نمی زد

همه دعوتش می کردن آخرش تابید یا نه؟

دختری که آرزوش بود عروسک داشته باشه

مادرش آخر براش عروسکو خرید یا نه ؟

من خوابم برده و آخراشو یادم نمی یاد

آخر قصه کلاغه .به خونش رسید یا نه ؟

ادامه مطلب

آنکس که درد عشق بداند

اشکی بر این سخن بفشاند

این سان که ذره های دل بی قرار من

سر در کمند عشق تو جان در هوای توست

شاید محال نیست که بعد از هزار سال

روزی غبار ما را آشفته پوی باد

در دور دست دشتی از دیده ها نهان

بر برگ ارغوانی

پیچیده با خزان

با پای جویباری

چون اشک ما روان

پهلوی یکدگر بنشاند

ما را به یکدگر برساند

گفته بودی که چرا محو تماشای منی انقدر مات که یکدم مژه بر هم نزنی
مژه بر هم نزنم تا که زدستم نروی ناز چشمم تو به قدر مژه بر هم زدنی

چقدر امروز من شکسته ام... می خوام از دست تو بگريمتا برسم به اوج ابرا... دیگه حتی چشمامم کم آوردن توی این هجوم اشکا...
می دونی؟! راحته مردن... اما وقتی موندی دیگه تو باید بجنگی...
چرا حتی لحظه ها سنگین شدن.؟! همون دقایقی که با تو حتی یه لحظه هم نبودن.
سینه ی سنگین و پر غصه ی من... پر بغضه... تو کجا و دستای خالی و سرد من کجا..؟!
هی ! بیا ! کوچه ی این دل تنگه اما خالی از صدای پات..سرده اما منتظر برای هرم گرمای نفسهات.
کاش می شد فقط خوبی ها و لحظه های خوب و پرخاطره با تو بمونه تو خاطرم.
اگه کوچت بی صدا بود... ولی تا دلت بخواد گریه های من پر فریاد بود و هق هق. من تنها من خسته... هر چی باشم عاشق تو... قلبمو با هر دو دستم می ذارم سر راهت.
یه روزی شاید بمونی با دلم. تا از همه خستگی هام هیچی نمونه، بدم به باد و بزنم فریاد.
شاید که تو تا همیشه باشی پیشم.
من تنها، من خسته، پر دردم، پر غصه.
می دونم که تو می تونی و فقط خودت می تونی دستامو تو دست بگیری ببری تا اوج ابرا.

چه تهی شده ام ، من از معنی... و نفرین بر این واژه گان پوچ و بی معنی... که مرا نه به خروش ِ مواج ِ زندگی رهنمونند و نه به آرامش یکپارچه مرگ... چه بی حاصل حضوری دارند این واژه گان... بر این معصوم صفحۀ سفید ِ بی گناه... که دیگر نه دیده گان مرا تعریف می کنند و نه چشمان تو را افسون... مرده باد کلمه و خاموش باد جمله... که هر چه می گویند از حضور خستۀ من می کاهند و بر غیاب شکستۀ تو می افزایند... آخر به چه کار می آیید ای واژه گان گم گشته معنی... مرا به حال خود بگذارید... و ویران شوید... که از انبوه شما ، تنها دیواری ساخته می شود از آجر تلخ کلمه ، که چون به یک خط قرار گیرید و بر سطرها نشینید ، بی نفوذ دیواری گردید همچون این نوشتۀ منحوس... وهر چه بیشتر نوشته آید... دیوار جدایی میان من وتو را رفیع تر گرداند... و مرا در پشت این نوشته ها پنهان تر... پس دیگر نخواهم نوشت و هیچ نخواهم گفت... تا ویران شود دیوار و آوار گردد کلمات... که اکنون وقت خاموشی پرفریب لبهاست... وآغاز گفتگوی بی واسطۀ چشمها... بر چشمان گویای من همیشه خیره بمان....

فزوده گذشت

شکست عهد من و گفت : هرچه بود گذشت

                                 به گریه گفتمش: آری، ولی چه زود گذشت

بهار بود و تو بودی و عشق بود و امید

                                       بهار رفت و تو رفتی و هر چه بود گذشت

شبی به عمر گرم خوش گذشت ، آن شب بود

                                       که در کنار تو با نغمه و سرود گذشت

چه خاطرات خوشی در دلم به جای گذاشت

شبی که با تو مرا در کنار رود گذشت

گشود بس گره آن شب ، ز کار بسته ما



                                      صبا ، چو از بر آن زلف مشگ سود گذشت

               غمگین مباش و میندیش از این سفر که تو را

              اگر چه بر دل نازک غمی فزوده گذشت

فرشته تنها

در کنج دلم عشق کسی خانه ندارد

کس جای در این کلبه ویرانه ندارد

دل را به کف هر که نهم باز پس آرد

کس تاب نگهداری دیوانه ندارد

در بزم جهان جز دل حسرت کش ما نیست

آن شمع که موسوزد وپروانه ندارد

ای آه مکش زحمت بیهوده که تاثیر

راهی به حریم دل جانانه ندارد

در انجمن عقل فروشان ننهم پای

دیوانه سر صحبت فرزانه ندارد

ای نشسه در خیال من فراموشم مکن

با غم و درد فراموشی هم آغوشم مکن

زندگانی می کنم چون شعله با خود سوختن

زنداه ام با سوز و ساز خویشتن هاموشم مکن

می تراود تا شراب بوسه از جام لبت

از می اندوه و تنهایی قدح نوشم مکن

دودم از شعله دارم دامنی رنگین به بر

این شرار از من مگیراز نو سیه پوشم مکن

چون صبا در جسوجوی خود به هر سویم مکش

همچو گیسوی سیاهت خانه بر دوشم مکن

این دل درد آشنا را در شرار غم بسوز

هر چه می خواهی بکن اما فراموشم مکن

دخترک بی سر رسيد ، يا تو يا هيچکس شايد تنها دروغي است که هر کس لااقل يک

بار در عمرش ساده آن را گفته است. عدالت نيست اما مي نويسم انقدر تسليمت مي

شوم تا تسليم شوي، از بس بزرگت کردم کوچک شدم، نه کسي مرا رساند و نه من

کسي را رساندم. شايد دليلش اين بود که از بچگي کسي تقلب يادم نداده بود. کسي

مي گفت آن ها که تقلب بلدند بيشتر ميتوانند به هم برسانند، در کودکي درسها را و

اگر در بزرگي شان بزرگ باشند آدم ها را . خداحافظ هنوز بلا تکليفم مثل سيم «ر»

در گيتار.

شبي که عين هميشه عطرهمزبانيت دنيا راگيج کرده است

فرشته

با سکوت زیرکانه منو فریاد زدی

با چشات دوست دارم رو تو گوشم داد زدی

با نگاه عاشقت مست مستم کردی

به می و جام و سبو باده پرستم کردی

الهی الهی تا نفس تو سینه هست

بمونی برای من

می دونی! خيلی سخته ديدن و نگفتن!
ديدن و نگريستن! فرياد زدن با صدای بی
صدای خيلی سخته خواستن و نتوانستن
خيلی سخته بودن و نزيستن! کاش می شود پرواز کرد! ازادانه! کاش می شود فرار کرد بدونه ترس! کاش می شود دست از زندگی کشيد بدونه عشق! کاش می شود ازاد بود بدونه زنجير! کاش می شود بی رنگ بود بدونه رنگها! کاش می شود عاشق بود بدونه معشوق! کاش می شود سحر بود بدونه غروب کاش می شود زنده بود بدون ترس از مرگ! به اميد پرواز

يک روز مياي و يک روز ميري! يک روز از خاک بوجود مياي و يک روز به خاک بر
مي گردي!آيا اين انتخاب تو هست؟ ايا در دست تو هست که چگونه ٬چوقت و
در چه شرايتي به اين دنيا قدم ور داري و از اين دنيا بري؟ ايا مي توني اين انتخاب
رو داشته باشي؟ ايا اين تقصير توست که خانوادت وضع مالي خوبي ندارند ؟
چه گناهي مرتکب شده بچه نوزادي که بايد در بدترين شرايت زندگي کنه؟
نه اين نه گناه اوست و نه در دست اوست! اين امتحان زندگانيست!
ولي شرايت براي اون بچه سخت تر از من و تو هست! بايد در سخت ترين
شرايت بزرگ شه و زندگي کنه! و ان وقت ما... ما که دستمون به دهنمون
مي رسه اينقدر بايد هي گله کنيم! مشکل ماها همينه! يه ليوان نصفه رو
فقط قسمت خاليشو مي بينيم! .... يا حق....

....

گلبرگ شقايق بازم از تو مي نويسم از تو و اين دل عاشق - از گذشت اين دقايق نفس تلخ جدايي اگه عشقم حقيره ، اگه چشمم کويره ، اگه خاليه دستام ، اگه هميشه تنهام ، اما براي تو عاشق ترين عاشق دنيام رسم بازي عشق اين بود که من بشمارم و تو قايم شوي به همان رسم هاي قديمي کودکانه هنوز نشمرده بودم که رفتي... و چنان ناپيداکه... براي هميشه بدنبالت سرگردان و آواره شدم لعنت به اين بازي بچه گانه.... لعنت

بازم از تو مي نويسم روي نامه هاي خيسم مي ريزه اشکاي مرده ام از رو گونه هاي خيسم مي نويسم که بدوني واسه من هنوز هموني مي نويسم که دوباره بياي و پيشم بموني مي نويسم باز دوباره توي نامه هام ستاره براي رهايي من عشق تو بر من بباره تو بهاري ولي من يک کويرم کاش مي شد از تو و عشقت بميرم تو يه نوري توي تاريکي قلبم اي نازنين تو چشم تو عشقم و ديدم بازم از تو مي نويسم روي گلبرگ شقايق بازم از تو مي نويسم از تو و اين دل عاشق - از گذشت اين دقايق نفس تلخ جدايي